Κοιλιτσα.com

Η Στεφανία κάθεται στο καρεκλάκι της, κρατάει στο χέρι ένα κομμάτι πεπόνι και με κόπο συνειδητοποιεί τη σύνδεση χεριού-εγκεφάλου (χτυπιέται και στριγκλίζει όταν το πεπόνι δεν πλησιάζει από μόνο του στο στόμα, κι ύστερα καταλαβαίνει, το φέρνει κοντά και του πατάει μια «επιτέλους, αγάπη, σε ξαναβρίσκω» δαγκωματιά).

Έχω μόλις γυρίσει από τη δουλειά κι έχω λίγη ακόμα. Να στείλω μέιλ για το Deconstructing Mummy, το event που διοργανώνουμε το Σάββατο με τη Μαριάννα (Σιδηροπούλου, που τη γνώρισα όταν η Στεφανία ήταν ακόμη εβδομάδων, αλλά νιώθω πια ότι την ξέρω χρόνια) και το Womenspace, για να «αποδομήσουμε» το πρότυπο της τέλειας μαμάς. Να οργανώσω στο μυαλό μου το workshop που θα παρουσιάσω εκεί για την εγκυμοσύνη, με βάση όσα (λίγα) έμαθα γράφοντας αυτό το μπλογκ, με τη φασολίνα στην κοιλιά μου. Να σκεφτώ τι σημαίνει για μένα «τέλεια μαμά» και με πόσους τρόπος (δεν) της μοιάζω.

Ήμουν μια χαμένη έγκυος, μια λεχώνα-καταστροφή και μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω ότι αυτό είναι ΟΚ. Και παρότι θα πίστευες ότι έχω τελειοποιήσει πλέον τη νοητική διεργασία του μη αυτομαστιγώματος, εδώ είμαι πάλι.

Κάθε μέρα, σε λούπα, μπαίνω στον πειρασμό να παλινδρομήσω ανάμεσα στις αντικρουόμενες θεωρίες για την ανατροφή των μωρών. Πάρε για παράδειγμα το «χρυσό» κανόνα με τις πρακτικές των παραδοσιακών κοινωνιών. Στις οποίες παραδοσιακές κοινωνίες (ανάλογα με το ποιος επιχειρηματολογεί), οι μανάδες δούλευαν στα χωράφια, και άρα άφηναν τα εβδομάδων μωρά τους στο σπίτι με την εξτέντιντ φάμιλι, κι ας έσκουζαν αυτά σα δαιμονισμένα (;). Ή, αντίθετα, οι μανάδες δούλευαν στα χωράφια, και άρα κουβαλούσαν συνέχεια μαζί τα εβδομάδων μωρά τους, δέρμα με δέρμα (;). Ή, οι μανάδες έσερναν άλλα 6 κουτσούβελα μαζί τους, και άρα άφηναν τα εβδομάδων μωρά να πλαντάζουν κατ’ ανάγκη (;). Ή, αντίθετα, τα εβδομάδων μωρά κοιμόντουσαν, κατ’ ανάγκη πάλι, στην ίδια βελέντζα με τους γονείς –οπότε πού να προλάβουν να κλάψουν (;). Φυσικά, σε κάθε περίπτωση, τα μωρά των παραδοσιακών κοινωνιών μια χαρά έβγαιναν (κανείς δεν εξετάζει τι θα σήμαινε το όχι μια χαρά. Γι’ αυτή την εκδοχή φταίει πάντα η Νιντέντο. Ή ένα διαζύγιο).

Εννοείται ότι κανένας απ’ όσους επιχειρηματολογούν δεν είναι ιστορικός ή κοινωνικός ανθρωπολόγος, οπότε, αντί να παραδεχτεί ότι στα τυφλά κουτουλάμε κι οι δυο, απλώς μεταφράζει σε γραφική-νοσταλγική καρτ-ποστάλ αυτό που έτσι κι αλλιώς πιστεύει ότι πρέπει να κάνω (συνήθως, αυτό που έκανε κι εκείνος). Αλλά αν έχεις, όπως εγώ, μια ροπή προς την ενοχικότητα, η προοπτική να απιστήσεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο απέναντι στις παραδοσιακές κοινωνίες, σε κάνει να αισθάνεσαι κάπως σκουπίδι.

Το σίγουρο είναι ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες ο ήλιος έδυε κατά τις 7 και καμιά ασετυλίνη δεν μπορούσε να συγκριθεί με τις σημερινές νυχτερινές φωταψίες –άρα, μωρά και μεγάλοι έκλειναν τα μάτια κατά τις 9, κι έλα εσύ τώρα να μου πεις για τους βιορυθμούς της Στεφανίας. Που θα κοιμηθεί, αυτοβούλως, κατά τις 12, με το χεράκι της να κολλάει από το πεπόνι και να κρατάει σφιχτά το δικό μου. Τέλεια, μαμά.

ΠΣ. Το Deconstructing Mummy απευθύνεται σε όλη την οικογένεια και περιλαμβάνει διαδραστικά και βιωματικά workshops (θηλασμός, εργασία, εγκυμοσύνη, σχέση με τον σύντροφο), ομιλία από την κλινική ψυχολόγο Μαριάννα Σιδηροπούλου, καθώς και μια έκθεση έργων με θέματα επικεντρωμένα στην πραγματικότητα μιας νέας μητέρας.

Πού; Στο Jockey’s country club, Ολυμπιακό χωριό (οδηγίες στο site του WomenSpace)

Πότε; Το Σάββατο 7 Μαΐου, 11.00-15.00

Πόσο; Το κόστος εισόδου είναι 5 ευρώ για τους ενήλικες και δωρεάν για τα παιδιά, ενώ τα έσοδα θα διατεθούν σε φιλανθρωπικό σκοπό.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.